Ραδιοφωνικές Γραπτές Εκπομπές

Ραδιοφωνικές γραπτές δοκιμαστικές εκπομπές


Οι εκπομπές αυτές είχανε δημοσιευθεί στην αρχική μας ιστοσελίδα το 2007. Πρόκειται για αναμνήσεις και σκέψεις από τις εκπομπές μου στα FM την περίοδο 1980-1990

Γράφει ο Σταύρος Ιορδανίδης (Σταύρος 414)

Έχουν περάσει 100 χρόνια από τις πρώτες μεταδόσεις ραδιοφώνου και αρκετοί τις τελευταίες δεκατετίες έχουν προφητεύσει το τέλος του. Οι εξελίξεις όμως δείχνουν ότι το ραδιοφωνικό μέσο ξέρει να μεταλλάσσεται και να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της κάθε εποχής. Και αυτό συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τη δυναμική ένταξή του στην ψηφιακή εποχή: ραδιόφωνο στο ίντερνετ, δορυφορικό ραδιόφωνο, καλωδιακό ραδιόφωνο, ρέουσες τεχνολογίες για κρυστάλλινο ήχο. Νέοι όροι και νέοι τρόποι ακρόασης χαρίζουν μια καινούργια νεότητα στο ραδιοφωνικό μέσο. Τα στοιχεία, δείχνουν αύξηση αντί μείωση της ακρόασης. Π.χ. στην Ελλάδα το 60% του πληθυσμού ακούει ραδιόφωνο κάθε μέρα και το ποσοστό αυτό αυξήθηκε τα τελευταία 15 χρόνια, αφού το 2002 έφτανε μόλις στο 54,5%. Το κοινό προτιμά να ακούσει ραδιόφωνο κυρίως στο σπίτι αλλά και στο αυτοκίνητο.Αξιοσημείωτο είναι ότι το 57.6% των οδηγών στις ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ δηλώνουν ότι στο αυτοκίνητο ακούν κυρίως ραδιόφωνο και λιγότερο CD, κασέτες κ.λπ. Όμως, το σύγχρονο ραδιόφωνο αρχίζει να αποκτά εικόνες. Ακολουθώντας oορισμένα από τα βήματα της τηλεόρασης, αφήνει πίσω την εποχή που ακούγαμε τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς και φανταζόμασταν την εικόνα τους. Στης ΗΠΑ, εμπορικοί σταθμοί έχουν ήδη τοποθετήσει κάμερες στο στούντιο και μεταδίδουν ζωντανά στις ιστοσελίδες τους, ό,τι συμβαίνει εκεί, με σκοπό να προσελκύσουν ακροατές. Επιπλέον, στις ηλεκτρονικές σελίδες των ραδιοφώνων, οι χρήστες μπορούν να βρίσκουν βίντεο με σημαντικά γεγονότα της περιοχής τους, καθώς επίσης και αθλητικά, μουσικά ή ειδησεογραφικά θέματα.

1η Εκπομπή

Χτές το βράδυ, με είχε πιάσει μια νοσταλγία, καθώς χάζευα στην τηλεόραση, τραγούδια της δεκαετίας του ΄80, αθάνατα χορευτικά μουσικά κομμάτια που ακόμα και σήμερα παίζουν σε όλα τα ραδιόφωνα της Αθήνας, αλλά φυσικά και της επαρχίας... Τώρα που λέω επαρχία θυμάμαι κάθε καλοκαίρι που κατεβαίνω στο αγαπημένο μου νησί, την Κρήτη, μόλις πατήσω το πόδι μου στα Χανιά, συντονίζω αμέσως το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητό μου, κάπου ψηλά πάνω από τους 107 μεγάκυκλους, για να ακούσω αν ακόμα εκπέμπει ο άγνωστος φίλος «ερασιτέχνης» με τις μιξαρισμένες κασέτες του, με τραγούδια της χρυσής δεκαετίας του 80. Και κάθε χρόνο είναι εκεί. Κάθε χρόνο ακούω τα ίδια τραγούδια. Πόσες κασέτες σκέφτομαι, μπορεί να έχει? Αλλά όσες φορές και να τις ακούς δεν τις βαριέσε... Η νοσταλγία λοιπόν, με έπιασε να βρώ και να ξεσκονίσω τις δικές μου κασέτες. Αυτές, που ατέλειωτες ώρες έπαιζαν μαζί με τα βινύλια, βέβαια, στο σταθμό μου. Χιλιοπαιγμένες και όμως παίζουν ακόμη... Τις πιάνεις στα χέρια σου με ευλογία και αγάπη. Κάθε κασέτα σημαίνει κάτι ξεχωριστό για σένα. Κάθε τραγούδι κάτι σου θυμίζει. Και περισσότερο σου θυμίζει τα νιάτα σου. Ετσι και μένα. Και μου φαίνεται περίεργο, αλλά απολύτως λογικό, οι νέες γενιές να μεγαλώνουν με τα ίδια τραγούδια. Να χορεύουν, όπως εμείς, στους ίδιους ρυθμούς... Και να γιομίζουν το στάδιο σε ξέφρενους ρυθμούς απολαμβάνοντας την Μadonna... (συνεχίζεται...)

2η Εκπομπή

Πολλές φορές λοιπόν, σκαλίζοντας κανείς την αποθήκη του, βρίσκει ξεχασμένα αλλά χρήσιμα πράγματα. Και αναρωτιέσαι πραγματικά τι δουλειά έχουν εκεί. Πόσες φορές μάλιστα δεν έχουμε λογομαχήσει ότι αυτά τα πράγματα δεν είναι για "πέταμα". Μου πιάνουν χώρο, τι τα θές? Ακούμε συχνά - πυκνά από τους δικούς μας ανθρώπους, που πιστεύουν ότι με το ξεσκαρτάρισμα θα κερδίσουν κάτι. Δεν καταλαβαίνουν όμως ότι αυτές οι παλιές κασέτες, οι παλιές λάμπες, τα άχρηστα και βουβά πηνία, το πεταμένο μικρόφωνο, η κάψα, το μισοξηλωμένο σασί, είναι κομμάτι της ζωής μας. Κάποτε όλα αυτά είχανε ψυχή, Τραγουδάγανε στον αέρα. Σκορπούσανε μηνύματα. Γέλια, πειράγματα, αφιερώσεις... Αλλά και φόβο και τρόμο μην μας ανακαλύψουνε. Και αν αυτά δεν τάχει νοιώσει κάποιος πως να αγαπάει πραγματικά το ραδιόφωνο? Αν δεν έχεις καεί με το κολλητήρι, αν δεν έχεις στερηθεί το χαρτζηλίκι σου για να κατέβεις στο Μοναστηράκι να πάρεις μερικά μέτρα κάθοδο, τι να νοιώθεις μπροστά σε ένα μικρόφωνο? Και μετά γεννήθηκαν πολλοί εξωγήινοι αεριτζήδες που τώρα κάνουνε καριέρα στα ερτζιανά. Και το μόνο που ξέρουνε είναι να μιλάνε σαν ρομποτάκια μπροστά στο μικρόφωνο και να κοιτάζουν την ώρα που θα συμπληρώσουνε την εκπομπή τους για νάρθει το τέλος του μήνα και να αμοιφθούν για τον κόπο τους, την ευφυία τους και την διαλογή τους με την υπόδειξη του αφεντικού για το play list... Τι να μας πούνε λοιπόν αυτοί όταν το βλέπουν σαν θέση εργασίας και τα αφεντικά σαν επιλογή επιροής εξουσίας... Εμείς οι ερασιτέχνες, έχουμε ζήσει από "μέσα" το ραδιόφωνο, από την ψυχή του και γι αυτό το πονάμε περισσότερο. (συνεχίζεται)

3η εκπομπή...

Θυμάμαι, λοιπόν, η όλη λειτουργία του ραδιοφωνικού μου σταθμού, ήταν για μένα κάποιο είδος ειδικής τελετής, ειδικά η προετοιμασία, για να βγώ στον αέρα, ακολουθούσε πάντα μια ειδική σειρά, σαν στο στρατό, που πρέπει το πρωί να ξυπνήσεις, να ντυθείς γρήγορα, να κάνεις την πρωινή σου γυμναστική και μετά να πας για πρωινό... Ακολουθούσε, δηλ. πάντα μια σειρά... Να ελέγξεις, βασικά, αν όλα είναι εντάξει, σωστά συνδεδεμένα, πρίν ανοίξεις τους διακόπτες και κάνεις κανένα λάθος μοιραίο και κάψεις τίποτα...Θυμάμαι, πολλούς φίλους ερασιτέχνες, πώς κοίταγαν με πόση αγάπη και ενθουσιασμό, το μηχάνημά τους...Οπως, επίσης, θυμάμαι και τραγικές περιπτώσεις φίλων ερασιτεχνών, που κυριολεκτικά τους τίναξε η υψηλή τάση, από μία απροσεξία και δυστυχώς κατέληξαν...

4η Εκπομπή

Το όλο σκηνικό, λοιπόν, η όλη προετοιμασία για να βγεί κάποιος ερασιτέχνης στον αέρα, δεν είναι μια απλή διαδικασία. Δεν παίρνεις θέση απλώς πίσω από ένα μικρόφωνο και αρχίζεις να μιλάς και να παίζεις μουσική. Πολλές φορές, ώρες ατελείωτες, τις τρώς στον έλεγχο των μηχανημάτων, της κεραίας. Οχι ότι έχουνε τίποτα, αφού μόλις χτές πάλι πέταγες στον αέρα! Απλά, αυτό το "σκάλισμα" είναι η ηδονή του ερασιτέχνη. Πολλές φορές, μάλιστα, αυτό το σκάλισμα είναι η αιτία αντί να φτιάξεις κάτι καλύτερο να το χαλάσεις και να μείνεις εκτός εκπομπής. Και τότε τα νεύρα δεν περιγράφονται... Φτού κι από την αρχή... Ιδρώνεις, οι ώρες περνάνε, τρέχεις να προλάβεις, χωρίς να ξέρεις τι και στο τέλος όταν ανταμείβεσαι και σηκώνεις τον διακόπτη, νοιώθεις βασιλιάς.... Αυτά τα συναισθήματα, από την πείρα μου τάχουνε νοιώσει όλοι οι πραγματικοί ερασιτέχνες. Και δεν είναι μόνο το μηχάνημα που πειράζεις... είναι από την κεραία, την κάθοδο μέχρι την κάψα του μικροφώνου... όλο πατέντες για μια καλύτερη ποιότητα εκπομπής... αυτός είναι ο ερασιτέχνης και όχι μόνο αυτό που ακούτε... (συνεχίζεται)

5η Εκπομπή

Και βέβαια, όταν ξεκίναγες εκπομπή, άντε να σταματήσεις... Δεν σταματάς καθόλου, δεν κουράζεσαι και όταν πιά πρέπει να κλείσεις τον διακόπτη γιατί η μάνα σου ή η γιαγιά σου, φωνάζουνε για να δούνε τηλεόραση, τι να κάνεις... απλά σκέπτεσαι το επόμενο ραντεβού στον αέρα, που πολλές φορές μπορεί νάναι την ίδια μέρα... Ομορφη τρέλλα... Μπορεί βέβαια νάχεις κλείσει τα μηχανήματα και να κάθεσαι εκεί με τις ώρες να τα χαζεύεις... Μπορεί νάχεις να κοιμηθείς δυό μέρες, μπορεί να μην αντέχεις να κάνεις οτιδήποτε άλλο, αλλά για ένα προγραμματάκι είσαι πάντα ξεκούραστος... Πόσες φορές δεν μέχει πάρει ο ύπνος με το μηχάνημα ανοιχτό... Και πόσες φορές δεν μέχουνε ξυπνήσει άλλοι φίλοι ερασιτέχνες... "Κοιμάσαι, σήκω ρε να τα πούμε στον αέρα... θάναι και ο Δημήτρης..." Ελατήριο πετάγεσαι... Για πότε φτιάχνεις καφέ, σηκώνεις διακόπτες και παίρνεις μικρόφωνο δεν λέγεται... Κλήση και ακρόαση... Για τον 414 από τον 519... Για τον 414 από τον 519... Ελα ρε, Μήτσο, σ΄ ακούω... Για δώσε ένα κοντρολάκι... (συνεχίζεται)

6η εκπομπή

Ανάμεσα, στις αμέτρητες εκπομπές που έκανα στα νιάτα μου, θυμάμαι εκείνες που δεν κατέβαζες το ακουστικό του τηλεφώνου, αλλά το έκλεινες με το δάχτυλο και έπαιρνες αμέσως την επόμενη γραμμή... σπάγανε τα τηλέφωνα με λίγα λόγια... θέλαμε εκατό τετράδια για να γράφουμε τις αφιερώσεις.. ευτυχώς μετά ανακαλύψαμε την απευθείας αφιέρωση στον αέρα... μεγάλη τεχνολογική ανακάλυψη... κολλάγαμε το ακουστικό του τηλεφώνου στο μικρόφωνο... μετά βέβαια εξελιχθήκαμε πήραμε βεντούζα... Ιδρώναμε στην κούραση για να βγάλουμε το πρόγραμμα, το στούντιο από την κάπνα των τσιγάρων ήταν τόσο αποπνικτικό που δεν έβλεπες τον διπλανό σου... αλλά εμείς εκείνες τις ώρες ζούσαμε στον παράδεισο!... Ο φίλος μου ο Κώστας, μόλις άκουγε θηλυκιά και γλυκιά φωνούλα δεν ξεκόλαγε από το ακουστικό... ξεκινούσε τα πειράγματα... και εγώ φώναζα να κλείσει γιατί μπλόκαραν οι γραμμές...και όχι μόνο γι αυτό βέβαια...γιατί ήθελα και εγώ να σηκώνω το τηλέφωνο.... υπήρχε θυμάμαι τώρα μια διαμάχη γι αυτό!...πολλά γέλια... και βρε παιδί μου όλο γυναίκες μας έπαιρναν στο τηλέφωνο...μετά προχωρήσαμε ένα βήμα παραπάνω... δεχόμασταν κόσμο στο στούντιο και η μάνα μου δεν προλάβαινε να φτιάχνει καφέδες... (συνεχίζεται... διαβάστε και τις προηγούμενες εκπομπές από την ανάλογη ενότητα στο αρχείο μας)

7η Εκπομπή

Αυτές τις γιορτινές ημέρες, μπορώ να πώ, ότι και τα προγράμματα των ερασιτεχνών στο ραδιόφωνο, ήταν ξεχωριστά. Κατ' αρχάς, υπήρχε περισσότερος ελεύθερος χρόνος και περισσότερη διάθεση για να βγείς στον αέρα. Το εορταστικό πρόγραμμα των ερασιτεχνών, είχε να κάνει περισσότερο μ' αυτή την διάθεση και λιγότερο με την μουσική επιλογή του προγράμματος. Τι να επιλέξει άραγε ένας ερασιτέχνης όταν στο συρτάρι του μπορεί να είχε μόνο πέντε με έξι κασσέτες; Μιλάμε, βέβαια για αρκετά χρόνια πίσω, για τις δεκαετίες '70 και '80. Υπήρχαν βέβαια και ερασιτέχνες με μουσικές συλλογές που θα ζήλευαν και οι επαγγελματίες παραγωγοί ραδιοφώνου. Και δεν ήταν λίγοι. Η μαγεία όμως πιστεύω κρύβεται σ' αυτούς που με πενιχρά μέσα, με μία απλή κάψα μικροφώνου και ένα κασετόφωνο που μπορεί νάπαιζε και με το ζόρι έβγαιναν στον αέρα... Ηταν η αγάπη τους, που δεν σταματώ να γράφω γι αυτή την αγνή αγάπη των ερασιτεχνών για το ραδιόφωνο... Και αυτή η αγάπη ταξίδευε μέσω του αέρα στους ακροατές. Και η ανταπόδωση ήταν άμεση. Τα μηνύματα έπεφταν βροχή. Και η αγάπη για το ραδιόφωνο μεγάλωνε μαζί τους... Χρόνια Πολλά φίλοι και φίλες...Μείνετε συντονισμένοι στο "Ουράνιο Τόξο", εκπέμπουμε από την συχνότητα του διαδικτύου πλέον... χωρίς μουσική, χωρίς μικρόφωνο... Είναι μία εκπομπή "επί ηλεκτρονικού χάρτου"... μεταδίδεται μέσω οπτικής επαφής...διαβάζοντας αυτές τις γραμμές... σας αφιερώνω το αγαπημένο μου τραγούδι των Cutting Crew, I Just Died in....ονειρευτείτε το... θα είμαι ζωντανά κοντά σας σε λίγο καιρό...ως τότε το ραντεβού μας θάναι εδώ μέσα...πληκτρολογώντας www.... μπορείτε να στείλετε το μήνυμά σας...το δικό μου είναι Χρόνια Πολλά με υγεία και ευτυχία, ειρήνη σ΄όλο το κόσμο και το 2009 που έρχεται να μας φέρει περισσότερη αγάπη και ανθρωπιά...Νάστε καλά...

8η Εκπομπή

Την εποχή που εμείς είμασταν "ερασιτέχνες" και ασχολούμασταν με το ραδιόφωνο, όπως έχω ξαναγράψει παλαιότερα, δεν υπήρχαν ιδιωτικά κανάλια στην τηλεόραση. Βλέπαμε το "Κουνγκ Φού", την "Μπονάτσα", τον "Κότζακ" και άντε το "Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι"... Τώρα με την πολυφωνία στην ιδιωτική τηλεόραση που θα περίμενε κανείς να δεί πιο σπουδαία προγράμματα, βλέπει συνεχώς αηδίες... Παράθυρα και κόντρα παράθυρα. Ητανε αναμενόμενο πιστεύω, λοιπόν, η νεολαία μας κάπου νάχει σιχαθεί όλα τα αίσχη που συμβαίνουν γύρω μας, τα απαίσια πράγματα που μας σερβίρουν συνεχώς στην ενημέρωσή μας και τον τρόπο με τον οποίο μας κυβερνούν οι πολιτικοί μας. Εγινε όλη η Ελλάδα ένα ραδιόφωνο λοιπόν, βγήκε στους δρόμους και πραγματικά βροντοφώναξε ότι έφτασε η στιγμή της αλήθειας... Μια στιγμή της αλήθειας, όχι σαν αυτή που κοροιδεύουν στις οθόνες μας και ανεβάζουν τηλεθεάσεις με τον πόνο μας και τις προσωπικές μας εμπειρίες, αλλά μια στιγμή της αλήθειας, όπως η στιγμή όπου οι νέοι φωνάζουν δεν πάει άλλο...

Αυτό τον σκοπό είχαν και οι συνομιλίες στον αέρα. Την ανταλλαγή απόψεων, γύρω από τεχνικά θέματα για την βελτίωση της ποιότητας εκπομπής και του σήματος. Και μετά πάντα λέγαμε "κάτσε να σου βάλω και κανένα τραγουδάκι να μου πείς πως περνάει η διαμόρφωση" ... Και το ένα τραγουδάκι ακολουθούσε το άλλο και ξημερώναμε χωρίς να το καταλάβουμε... Κουβεντούλα και μουσική. Ζεστή παρέα στον αέρα και με την συμμετοχή ακροατών πολλές φορές... Πάνε αυτά τώρα... Ποιός ακούει ραδιόφωνο, αργά την νύχτα στο σπίτι του? Σχεδόν κανένας. Μας έφαγε η τηλεόραση και το ίντερνετ. Ραδιόφωνο κατά κύριο λόγο ακούνε τώρα στο αυτοκίνητο μέχρι να πας στην δουλειά σου και το συνεχίζεις και εκεί μετά, αν στο επιτρέπουν οι συνθήκες... Παλιά, που δεν υπήρχαν τόσα πολλά κανάλια και το διαδίκτυο βέβαια, τα βραδάκια όλοι ακούγαμε ραδιόφωνο. Και ήταν πιο ωραία όντως. Ευτυχώς, καμιά φορά μπαίνω σε ταξί ακούω τα λαϊκά άσματα και σκέφτομε ότι ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί, οι οποίοι όλη μέρα στο τιμόνι έχουν συντροφιά το ραδιόφωνο και το έχουνε αγαπήσει...

Πολλές συχνότητες, λοιπόν, ήταν καπαρωμένες, από γνωστούς ερασιτέχνες που ήξερες ακόμη και την μέρα και την ώρα, που «βγαίνουν» στον αέρα... Μια φορά, θυμάμαι, άνοιξε στην συχνότητά μου, ένας φίλος από το Περιστέρι και μου δημιούργησε πρόβλημα στην περιοχή μου, αλλά και γενικά σ΄όλη την Δυτική Αθήνα. Εβγαινε βλέπεις από πιο ψηλά, από μένα και ίσως με καλύτερο μηχάνημα. Το θέμα, πάντα στα FM, είναι νάχεις καλή οπτική επαφή, νάσαι ψηλά δηλαδή. Εγώ από τα Πατήσια, τι να κάνω... η κεραία μου, έβλεπε απέναντι, την κυλότα της κας Μαρίκας... Γι αυτό πάντα είχα επάνω την Ground plane, ή την 5/8 για να υπερπηδώ αυτά τα εμπόδια... Εκείνη την εποχή, είχα ένα αυτοταλάντωτο, μια 6146 η οποία πήγαινε σούπερ..Ο αείμνηστος φίλος μου, όμως ο Ζύλ, είχε βαλθεί να με βοηθήσει να αναβαθμιστούμε και ετοιμάζαμε, ένα μηχανηματάκι, με 3 στάδια...

Είχε ένα εργαστήριο ηλεκτρονικών και εκεί περνάγαμε ατέλειωτες ώρες.. Ηταν ο καλύτερος φίλος μου, αφού τα σπίτια μας ήταν κολλητά και τις περισσότερες ώρες τις περνάγαμε μαζί. Μαζί συμμαθητές στο σχολείο, στο ίδιο θρανίο, μαζί παντού στην ζωή, μας χώρισε, όμως, χωρίς να μας ρωτήσει ο θάνατος.. Εφυγε για άλλους αέρηδες στα 23 του. Τον ακούω, όμως, από κει ψηλά, έχουμε δική μας συχνότητα... Εκεί, λοιπόν, φτιάχναμε ένα ωραίο μηχαναματάκι με 3 στάδια, με τελική πάντα την 6146... Και μέχρι να βγεί φυσικό ήτανε η αγωνία μας να κορυφώνεται... Τον θυμάμαι με το κολλητήρι στο χέρι να καίγετε, να ιδρώνει, να σκαλίζει, να ξενυχτάει... Οταν είχε βγεί το συγκεκριμένο, πήγαινε καρφί... Οταν βιδώναμε το κονέκτορα της κεραίας, ήτανε όπως μια γκαστρωμένη γεννάει...το ίδιο συναίσθημα... Και η πρώτη μας βόλτα στο Περιστέρι... ο φίλος δεν ακουγόταν ούτε κάν στην περιοχή του... Το αίσθημα της ικανοποίησης διαγραφότανε τότε στα πρόσωπά μας... Βέβαια, πάντα, ο αντίπαλος "ερασιτέχνης" δεν καθόταν με σταυρωμένα τα χέρια... είχε και αυτός την δική του απάντηση... Και έτσι πάντα, βελτιωνόμασταν για μια καλύτερη εκπομπή. Ο συναγωνισμός, έβγαζε στον αέρα, καλύτερο αποτέλεσμα. Και στην ισχύ αλλά και στην ποιότητα διαμόρφωσης... (συνεχίζεται... διαβάστε και τις προηγούμενες εκπομπές από την ανάλογη ενότητα στο αρχείο μας)

9η Εκπομπή


Είχε χτυπήσει "συναγερμός" λοιπόν. Κατέβαινα κάτω που ήταν το μηχάνημα και κατέβαζα το διακόπτη. Νάτος ο δικός σου... Καμπάνιζε! Σε πρώτη φάση γύριζα την βελόνα του δέκτη, δεξιά, αριστερά, για να δώ το εύρος της συχνότητας. Τότε βέβαια δεν είχαμε ραδιόφωνα με ψηφιακή ένδειξη συχνότητας. Λέγαμε ότι βγαίναμε στους 105.2 κατά προσέγγιση. Οταν, μάλιστα πέρναμε τηλέφωνα από ακροατές, άλλοι μας άκουγαν στους 105, άλλοι στους 106, κατά προσέγγιση. Είχα, πάρει τηλέφωνο, από ακροατή θυμάμαι, που μ' άκουγε στους 98!... Προφανώς άκουγε μια αρμονική μου... Αφού, λοιπόν, διαπιστώναμε τον φίλο που μας είχε κάνει κατάληψη στην συχνότητα, ξανανεβάζαμε τον διακόπτη. Επρεπε να συντονίσουμε καλύτερα το μηχάνημα να φορτώσει όλη την ισχύ. Αρχισα να πειράζω τους μεταβλητούς, τα πηνία, τα πάντα.... Καμιά φορά, όταν είχα το λαμπάτο, η ένδειξη ότι φορτώνει καλύτερα, πίστευα τότε, ότι ήταν όταν αναψοκοκκίνιζε περισσότερο η λαμπίτσα... Βλέπεται, τότε δεν είχα γέφυρα... Μετά όταν απόκτησα τα πράγματα ήταν απλούστερα, γιατί έβλεπα την ισχύ και τα στάσιμα... Αυτός ο "πόλεμος" για την κυριαρχία στα ερτζιανά από τους ερασιτέχνες ήταν η μεγαλύτερη μαγεία για όλους εμάς...Ποιός θα "νικήσει", ποιός θα κατακτήσει την συχνότητα... Σήμα κατατεθέν για πολλούς παλιούς ερασιτέχνες, πού ήξερες π.χ. ότι στους 102 βγαίνει ο "69" και δεν τόλμαγες να συντονίσεις εκεί... Πολύ απλά γιατί αν τολμούσες το παιγνίδι τόχες χαμένο... δεν ακουγόσουν ούτε στο επόμενο τετράγωνο... (συνεχίζεται... διαβάστε και τις προηγούμενες εκπομπές από την ανάλογη ενότητα στο αρχείο μας)

10η Εκπομπή

Και βέβαια το συγκεκριμένο κομμάτι μπορεί να είχε παίξει και δέκα φορές! Δεν έχει σημασία, ήθελε να το ξανακούσει... Ημουν τυχερός, γιατί το 1987, που πήραμε το Ευρωμπάσκετ, δεν παίζαμε τίποτα άλλο στο σταθμό, παρά μόνο το "TheFinal Countdown" και ήμουνα στον αέρα εκείνες τις στιγμές... Τι γινότανε, τότε, με αυτό το τραγούδι, δεν λέγεται... Είχε συνδεθεί με την ελληνική επιτυχία στο μπάσκετ και οι αφιερώσεις πέφτανε βροχή! Την έχω αυτή την εκπομπή, σε μια παλιά κασέτα, πραγματικό ντοκουμέντο! Δεν σε κούραζε, να το ακούς και να το ξανακούς... Εκπομπές ολόκληρες με 4-5 τραγούδια.. Μια κασέτα, με καλές επιλογές, έφτανε να βγάλεις ένα πρόγραμμα. Και αυτές τις κασέτες, τις προσέχουμε ακόμα και σήμερα σαν ιερό κειμήλιο... Και ας τις είχαμε τότε πεταμένες, δεξιά και αριστερά. Σήμερα, έχουν μεγαλύτερη αξία. Η ώρα όμως που κάποια παράσιτα εμφανιζόντουσαν στην συχνότητα, ήταν η εισβολή του "εχθρού", στην δικιά μας "γειτονιά" και έπρεπε άμεσα να βρεθεί λύση... Η "τάπα" στην ραδιοφωνική μας διάλεκτο πάντα υπήρχε και τότε έπρεπε να πάρει την απάντηση... (συνεχίζεται... διαβάστε και τις προηγούμενες εκπομπές από την ανάλογη ενότητα στο αρχείο μας)

11η Εκπομπή

Η κάθε συζήτηση ήταν μοναδική. Όπως ο κάθε ακροατής. Υπήρχαν ακροατές, που μόλις σήκωνες το διακόπτη και καλυπτόταν το "φύσημα" στην μπάντα, σε παίρνανε τηλέφωνο αμέσως! Πώς γινότανε αυτό δεν μπορώ να καταλάβω. Ήταν συντονισμένοι στην συχνότητά σου και σε περιμένανε. Και αν αργούσες να ανοίξεις μάλιστα, πολλοί δεν δίσταζαν να σε πάρουνε τηλέφωνο και να σε ρωτήσουνε "τι θα γίνει, θα κάνεις εκπομπή σήμερα?"... Μου θυμίζει, τότε που δούλευα σε μεγάλο εμπορικό κατάστημα στην Ερμού και μόλις άνοιγα την πόρτα του μαγαζιού ο κόσμος έπεφτε πάνω μου, για να πρωτομπεί μέσα... άλλες εποχές... πάνε κι αυτά... φυτοζωούν τώρα! Στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου, λοιπόν, ο πρώτος ακροατής, ζητούσε το πρώτο "κομμάτι" της εκπομπής. Και που ήξερε, αν εγώ είχα κέφι να βάλω ελληνικά ή ξένα τραγούδια? Δεν έχει σημασία. Αυτός έπαιρνε τηλέφωνο για το λόγο που ανέπτυξα πιο πίσω. Για την επικοινωνία. Για να μιλήσει, Για να πεί κάτι βρέ παιδί μου. Πολλές φορές μάλιστα ζητούσε ένα τραγούδι, χωρίς να ξέρει τον τίτλο ή τον τραγουδιστή. Και πώς το ζητούσε? Απλά τραγουδώντας το!... (συνεχίζεται... διαβάστε και τις προηγούμενες εκπομπές από την ανάλογη ενότητα στο αρχείο μας)

12η Εκπομπή

Ερχότανε από το βάθος της τηλεφωνικής γραμμής, η πρώτη ακροάτια, που μόνο και μόνο, πήρε να μας πεί μια καλησπέρα. Η ώρα ήταν αρκετά προχωρημένη και η μοναξιά κυριαρχούσε δίπλα της. Γι αυτό και μας πήρε. Για την επικοινωνία. Γιατί τότε, δεν υπήρχε το ίντερνετ, τα sms και η κινητή τηλεφωνία. Δεν υπήρχε καν ελεύθερη ραδιοφωνία και τηλεόραση. Και ο μόνος τρόπος επικοινωνίας για πολλούς ανθρώπους ήταν οι ερασιτέχνες. Με αφιερώσεις, τραγούδια αλλά και με συνομιλία στον αέρα. Με την άμεση επικοινωνία και το ελεύθερο μικρόφωνο των «ραδιοπειρατών». Στην άλλη γραμμή δεν ήξερες ποιος ήτανε. Όμως, πολλές φορές οι ερασιτέχνες, δρώντας ως άμεση γραμμή επικοινωνίας, επικοινωνούσαν ελεύθερα με όλο τον κόσμο. Τι ζητούσαν? Τίποτα πιο απλό, από την ανταπόδωση αυτής της εξαιρετικής επικοινωνίας και την αγωνία πως πέρναγε το σήμα τους μέσα από τον αέρα στην δική τους περιοχή. Αυτό και τίποτα παραπάνω. Η κουβέντα από την απλή καλησπέρα εξελισότανε σε μια φιλική συζήτηση, ανθρώπινη, πολλές φορές με προβληματισμό αλλά και με χιούμορ....(συνεχίζεται... διαβάστε και τις προηγούμενες εκπομπές από την ανάλογη ενότητα στο αρχείο μας)

13η Εκπομπή

Πως πήγε σήμερα? Μια χαρά, αμέτρητα τηλέφωνα, όπως πάντα.. Πώς μ' ακούς σήμερα?

- Δεν ξέρω, λίγο "πεσμένο" σε πιάνω, για κάτσε να σε μετρήσω...

- Τρείς στις πέντε του κρατικού μου φέρνεις... καρφί πάς...

Η συνομιλία κρατούσε, μέχρι το πρωί πολλές φορές. Ητανε η καλύτερη συντροφιά, πολλές φορές αυτή η συνομιλία μεταξύ μας, ήτανε καλύτερη και από πρόγραμμα. Πολλοί ερασιτέχνες, μάλιστα, βαριόντουσαν να κάνουνε πρόγραμμα και "βγαίνανε" στον αέρα μόνο και μόνο για συνομιλία. Και βέβαια, γινόμασταν ένα δίκτυο στον αέρα, όπου συνομιλούσαμε πολλές φορές τρείς και τέσσερις και πέντε ερασιτέχνες μαζί, ταυτόγχρονα!...

- Ρέ, συ, τον Μηνά, δεν τον πιάνω εδώ πέρα... σκέτο "φύσημα" έρχεται

- Πέρνα τον, εσύ ρε Γιώργο..

- Έλα σας ακούω όλους τώρα... κάτσε να βάλω και λίγη διαμόρφωση να μου δώσετε ένα κοντρόλ πως περνάει...

- Γιώργο, άλλαξες μικρόφωνο?

- Πήρα μια πυκνωτική κάψα της πλάκας..

- Δεν δίνουμε και κανα τηλέφωνο, μπας και ακούει κανένας να μας δώσει κανα κοντρολάκι?

Και τι ήτανε να δώσουμε τηλέφωνο στον αέρα...(συνεχίζεται... διαβάστε και τις προηγούμενες εκπομπές από την ανάλογη ενότητα στο αρχείο μας)


14η Εκπομπή

Και βέβαια, όταν ξεκίναγες εκπομπή, άντε να σταματήσεις... Δεν σταματάς καθόλου, δεν κουράζεσαι και όταν πιά πρέπει να κλείσεις τον διακόπτη γιατί η μάνα σου ή η γιαγιά σου, φωνάζουνε για να δούνε τηλεόραση, τι να κάνεις... απλά σκέπτεσαι το επόμενο ραντεβού στον αέρα, που πολλές φορές μπορεί νάναι την ίδια μέρα... Ομορφη τρέλλα... Μπορεί βέβαια νάχεις κλείσει τα μηχανήματα και να κάθεσαι εκεί με τις ώρες να τα χαζεύεις... Μπορεί νάχεις να κοιμηθείς δυό μέρες, μπορεί να μην αντέχεις να κάνεις οτιδήποτε άλλο, αλλά για ένα προγραμματάκι είσαι πάντα ξεκούραστος... Πόσες φορές δεν μέχει πάρει ο ύπνος με το μηχάνημα ανοιχτό... Και πόσες φορές δεν μέχουνε ξυπνήσει άλλοι φίλοι ερασιτέχνες... "Κοιμάσαι, σήκω ρε να τα πούμε στον αέρα... θάναι και ο Δημήτρης..." Ελατήριο πετάγεσαι... Για πότε φτιάχνεις καφέ, σηκώνεις διακόπτες και παίρνεις μικρόφωνο δεν λέγεται... Κλήση και ακρόαση... Για τον 414 από τον 519... Για τον 414 από τον 519... Ελα ρε, Μήτσο, σ΄ ακούω... Για δώσε ένα κοντρολάκι... (συνεχίζεται)

15η Εκπομπή


Πολλές φορές λοιπόν, σκαλίζοντας κανείς την αποθήκη του, βρίσκει ξεχασμένα αλλά χρήσιμα πράγματα. Και αναρωτιέσαι πραγματικά τι δουλειά έχουν εκεί. Πόσες φορές μάλιστα δεν έχουμε λογομαχήσει ότι αυτά τα πράγματα δεν είναι για "πέταμα". Μου πιάνουν χώρο, τι τα θές? Ακούμε συχνά - πυκνά από τους δικούς μας ανθρώπους, που πιστεύουν ότι με το ξεσκαρτάρισμα θα κερδίσουν κάτι. Δεν καταλαβαίνουν όμως ότι αυτές οι παλιές κασέτες, οι παλιές λάμπες, τα άχρηστα και βουβά πηνία, το πεταμένο μικρόφωνο, η κάψα, το μισοξηλωμένο σασί, είναι κομμάτι της ζωής μας. Κάποτε όλα αυτά είχανε ψυχή, Τραγουδάγανε στον αέρα. Σκορπούσανε μηνύματα. Γέλια, πειράγματα, αφιερώσεις... Αλλά και φόβο και τρόμο μην μας ανακαλύψουνε. Και αν αυτά δεν τάχει νοιώσει κάποιος πως να αγαπάει πραγματικά το ραδιόφωνο? Αν δεν έχεις καεί με το κολλητήρι, αν δεν έχεις στερηθεί το χαρτζηλίκι σου για να κατέβεις στο Μοναστηράκι να πάρεις μερικά μέτρα κάθοδο, τι να νοιώθεις μπροστά σε ένα μικρόφωνο? Και μετά γεννήθηκαν πολλοί εξωγήινοι αεριτζήδες που τώρα κάνουνε καριέρα στα ερτζιανά. Και το μόνο που ξέρουνε είναι να μιλάνε σαν ρομποτάκια μπροστά στο μικρόφωνο και να κοιτάζουν την ώρα που θα συμπληρώσουνε την εκπομπή τους για νάρθει το τέλος του μήνα και να αμοιφθούν για τον κόπο τους, την ευφυία τους και την διαλογή τους με την υπόδειξη του αφεντικού για το play list... Τι να μας πούνε λοιπόν αυτοί όταν το βλέπουν σαν θέση εργασίας και τα αφεντικά σαν επιλογή επιροής εξουσίας... Εμείς οι ερασιτέχνες, έχουμε ζήσει από "μέσα" το ραδιόφωνο, από την ψυχή του και γι αυτό το πονάμε περισσότερο. (συνεχίζεται)

16η Εκπομπή


Θυμάμαι, λοιπόν, η όλη λειτουργία του ραδιοφωνικού μου σταθμού, ήταν για μένα κάποιο είδος ειδικής τελετής, ειδικά η προετοιμασία, για να βγώ στον αέρα, ακολουθούσε πάντα μια ειδική σειρά, σαν στο στρατό, που πρέπει το πρωί να ξυπνήσεις, να ντυθείς γρήγορα, να κάνεις την πρωινή σου γυμναστική και μετά να πας για πρωινό... Ακολουθούσε, δηλ. πάντα μια σειρά... Να ελέγξεις, βασικά, αν όλα είναι εντάξει, σωστά συνδεδεμένα, πρίν ανοίξεις τους διακόπτες και κάνεις κανένα λάθος μοιραίο και κάψεις τίποτα...Θυμάμαι, πολλούς φίλους ερασιτέχνες, πώς κοίταγαν με πόση αγάπη και ενθουσιασμό, το μηχάνημά τους...Οπως, επίσης, θυμάμαι και τραγικές περιπτώσεις φίλων ερασιτεχνών, που κυριολεκτικά τους τίναξε η υψηλή τάση, από μία απροσεξία και δυστυχώς κατέληξαν... Το όλο σκηνικό, λοιπόν, η όλη προετοιμασία για να βγεί κάποιος ερασιτέχνης στον αέρα, δεν είναι μια απλή διαδικασία. Δεν παίρνεις θέση απλώς πίσω από ένα μικρόφωνο και αρχίζεις να μιλάς και να παίζεις μουσική. Πολλές φορές, ώρες ατελείωτες, τις τρώς στον έλεγχο των μηχανημάτων, της κεραίας. Οχι ότι έχουνε τίποτα, αφού μόλις χτές πάλι πέταγες στον αέρα! Απλά, αυτό το "σκάλισμα" είναι η ηδονή του ερασιτέχνη. Πολλές φορές, μάλιστα, αυτό το σκάλισμα είναι η αιτία αντί να φτιάξεις κάτι καλύτερο να το χαλάσεις και να μείνεις εκτός εκπομπής. Και τότε τα νεύρα δεν περιγράφονται... Φτού κι από την αρχή... Ιδρώνεις, οι ώρες περνάνε, τρέχεις να προλάβεις, χωρίς να ξέρεις τι και στο τέλος όταν ανταμείβεσαι και σηκώνεις τον διακόπτη, νοιώθεις βασιλιάς.... Αυτά τα συναισθήματα, από την πείρα μου τάχουνε νοιώσει όλοι οι πραγματικοί ερασιτέχνες. Και δεν είναι μόνο το μηχάνημα που πειράζεις... είναι από την κεραία, την κάθοδο μέχρι την κάψα του μικροφώνου... όλο πατέντες για μια καλύτερη ποιότητα εκπομπής... αυτός είναι ο ερασιτέχνης και όχι μόνο αυτό που ακούτε... (συνεχίζεται)

ΠΡΟΣΕΧΩΣ !

ΝΕΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ - ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟI

Το Ελληνικό Ερασιτεχνικό Ραδιόφωνο!