ΕΠΙΛΟΓΕΣ FORUM - 4η ΣΕΛΙΔΑ

EΠΙΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ FORUM - 4η ΣΕΛΙΔΑ

Στην Ελλάδα 

Στην Ελλάδα ήδη από το 1923 άρχισε μια προσπάθεια εγκατάστασης ραδιοφωνικού πομπού. Οι πειραματισμοί κράτησαν αρκετά χρόνια. Ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός εξέπεμψε στη Θεσσαλονίκη με ιδιωτική πρωτοβουλία από το ραδιοηλεκτρολόγο Χρήστο Τσιγγιρίδη το 1928, και 20 ολόκληρα χρόνια λειτούργησε στην πόλη, μεταδίδοντας τακτικά εκπομπές. Ο πρώτος όμος εθνικός ραδιοφωνικός σταθμός ιδρύθηκε και λειτούργησε στην περιοχή Αθηνών , αφού στις 25 Μαρτίου του 1938 εγκαινιάστηκε από τον τότε βασιλιά Γεώργιο Β΄, ενώ το 1945 ιδρύθηκε το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) που ανέλαβε την ευθύνη λειτουργίας του σταθμού. Αμέσως μετά την απελευθέρωση άρχισαν να ιδρύονται κι άλλοι σταθμοί σε διάφορες πόλεις της χώρας που υπάγονταν στη δικαιοδοσία του Ε.Ι.Ρ., καθώς και πολλοί στρατιωτικοί σταθμοί, υπό τη δικαιοδοσία των ενόπλων δυνάμεων (ΥΕΝΕΔ).
Στα πλαίσια τη γενικής εκσυγχρονιστικής προσπάθειας και προσαρμογής των δομών στα στανταρ της ΕΟΚ, την τελευταία εικοσαετία μόλις, εκσυγχρονίστηκε και ο θεσμός της ραδιοφωνίας. Με το νόμο 1730/1987 ιδρύθηκε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου για τη ραδιοφωνία και την τηλεόραση, που λειτουργεί με τη μορφή ανώνυμης εταιρίας με έδρα την Αθήνα (Ε.Ρ.Τ. Α.Ε.). Με την Υπουργική απόφαση 14631/Ζ2/2691/29.5.87 καθορίστηκαν οι προϋποθέσεις και οι όροι ίδρυσης ραδιοσταθμών τοπικής ισχύος, από Δήμους και κοινότητες. Τέλος με το προεδρικό διάταγμα 25/1988 τέθηκαν οι όροι ίδρυσης τοπικών ραδιοφωνικών σταθμών και από φυσικά ή νομικά πρόσωπα. (radiofono.gr)

OY...Ραδιοφονεύσεις! Thu April 5 2007 8:51 am

Aπό τον Βασίλη Βάιλα -Λάρισα
Φίλοι μου γεια σας, είμαι ο Βασίλης Βάιλας και θα είμαστε μαζί για τις επόμενες 2 ώρες, με μουσική, ειδήσεις, αφιερώσεις, παρατηρήσεις, πρώτες ραδιοφωνικές μεταδόσεις, αθλητικά, συνεντεύξεις και σε αποκλειστικότητα τον καιρό. Τον κακό μας τον καιρό βέβαια, αφού αν μείνετε μαζί μας, θα ακούσετε μόνο σε μας τι ώρα είναι τώρα και τι ώρα θα είναι μετά από 5 λεπτά. Επίσης θα ακούσετε καμιά δεκαριά φορές, πως λένε εμένα αλλά και τον μοναδικό ακροατή που αφιερώνει κάθε μέρα, στα δυο γλυκά ματάκια που ακούνε. Εδώ θα ακούσετε ποιος έγραψε τους στίχους και τη μουσική στο τραγούδι, που μόνο εμείς παίζουμε, αφού εμείς το ανακαλύψαμε (για να μην πω ότι για μας το τραγούδησε ο καλλιτέχνης) και σας το παρουσιάζουμε στο Νο 1 ραδιόφωνο της Λάρισας, της Θεσσαλίας και της Ελλάδας ολόκληρης. Όταν βάλουμε κεραία και στα Ιμαλάια, θα είμαστε Νο 1 σ' όλο τον κόσμο. Μείνετε συντονισμένοι και καλή σας ακρόαση.
Να περάσουμε στο επόμενο τραγουδάκι...
Όπως επίσης θα μπορούσαμε να περάσουμε στο σαλόνι, στην κρεβατοκάμαρα αλλά και στο μάθημα που χρωστάμε. Η "δεν περνάς κυρά Μαρία, δεν περνάς, δεν περνάς" προφανώς δεν άκουγε ραδιόφωνο, γιατί αν άκουγε, θα περνούσε όχι μόνο στο επόμενο τραγουδάκι, αλλά και στο πανεπιστήμιο. Επίσης το επόμενο τραγουδάκι λέγετε και το επόμενο κομμάτι (κέικ ή πίτα?) από το τελευταίο LP του Στέλιου Καζαντζίδη σε στίχους και μουσική του Παναγιώτη Φαλάρα και ενορχήστρωση του Τσίκ Ναγκασιάν, που ακούτε σε πρώτη ραδιοφωνική μετάδοση για όλη τη γειτονιά από το σταθμό μας.
Σε 10 λεπτά η ώρα θα είναι...
Βρε καλώς τον κούκο! Κάτι ήξερε ο ποιητής και έλεγε "θα πουλήσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι". Γιατί, τι να το κάνει το ρολόι, όταν έχει τον ραδιοπαραγωγό να του λέει ανά 3λεπτο τι ώρα είναι? Δεν πιστεύω να νομίζεις ότι σου λέμε συνέχεια την ώρα γιατί δεν έχουμε τι να πούμε? Όχι όχι, έχουμε πολλά να σου πούμε, απλά λέμε και την ώρα για να περνάει ή ώρα. 'σε που εμείς έχουμε την καλύτερη ώρα και τα καλύτερα μισάωρα από τα άλλα ραδιόφωνα. Όποτε μην ξεχνάτε όταν μας παίρνετε τηλέφωνο να μας κουρδίζετε κιόλας, γιατί μπορεί να χάνουμε γενικώς, αλλά όσον αφορά την ώρα δεν χάνουμε ούτε δευτερόλεπτο.
Τα τηλέφωνα της εκπομπής μας είναι ανοιχτά..
Μπα, αφού είναι ανοιχτά, πως θα σας πάρουμε τηλέφωνο? Δεν τα κλείνετε καλύτερα για να μπορέσουμε να τηλεφωνήσουμε? Και αφού είστε τόσο ξεχασιάρηδες και τα αφήνετε ανοιχτά, δεν κοιτάτε μήπως αφήσατε ανοιχτά τα παντζούρια, την εξώπορτα, την πόρτα απ΄ το ψυγείο και το φερμουάρ στο παντελόνι σας? Και μην ξεχνάτε ότι ζητάμε να μας πάρετε τηλέφωνο για να βγάλουμε και καμία γκόμενα. Γιατί για ποιο λόγο νομίζετε ότι κάνουμε εκπομπή και μιλάμε τόσο παθιάρικα και παίζουμε όλα αυτά τα καψουροτράγουδα? Για σένα βρε κουτή μικρή μου αρχόντισσα τα κάνουμε όλα. Για σένα που νομίζεις ότι πίσω από μια βραχνή μπάσα και λάγνα φωνή που βαριαναστενάζει κρύβετε ο Τζορτζ Κλούνευ ενώ στη πραγματικότητα μπορεί να συναντήσεις το Γκόλουμ.
Για τυχόν αφιερώσεις και παρατηρήσεις...
Θέλω να μου πεις για πιο λόγο παίρνεις τον τηλεφωνικό κατάλογο και αρχίζεις και μας διαβάζεις ονόματα στη σειρά επειδή δήθεν ο ένας αφιερώνει στον άλλο. Το ξέρουμε και το ξέρεις ότι αυτοί που κάνουν αφιερώσεις είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι! Εσένα τι στο διάολο σε βάλαμε στο ραδιόφωνο? Εμείς θέλουμε φαντασία και άποψη κι εσύ μας λες ότι ο κυρ-Νίκος αφιερώνει το επόμενο τραγούδι στην κυρία Βάσω και τούμπαλιν? Δηλαδή ο εργοδότης σου σε πληρώνει για να λες ονόματα? Γιατί αν είναι έτσι να έρθουμε κι εμείς, για να δουλεύουμε όχι μόνο αυτόν, αλλά και τον κόσμο που νομίζει ότι ο Γιάννης ο νταλικέρης δεν έχει άλλη δουλειά από το να παίρνει εσένα τηλέφωνο και να αφιερώνει στα φανταράκια που ξενυχτάνε. Και πότε ξεφορτώνει την έρμη τη νταλίκα? Και καλά οι αφιερώσεις...οι παρατηρήσεις όμως? Δηλαδή θέλεις ο κόσμος να σε παίρνει τηλέφωνο και να σου κάνει παρατηρήσεις? Πως το ανέχεσαι αυτό εσύ ένας ξερόλας? Εγώ έχω μια παρατήρηση, αλλά δεν νομίζω ότι θα της δώσεις σημασία. Δεν αφήνεις το ραδιόφωνο και να πας στις πληροφορίες του ΟΤΕ. Τουλάχιστον εκεί θα πιάνουν τόπο τα ονοματεπώνυμα που σ' αρέσει να λες.
Το Νο 1 ραδιόφωνο...
Και για πες μας που ακριβώς είσαι Νο 1? Στους άντρες, στις γυναίκες, στα παιδιά, στην πόλη, στα χωριά, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στα ουζερί ή στις ταβέρνες? Ή μήπως είσαι Νο 1 στους φίλους και συγγενείς οι οποίοι δεν θέλουν να σε απογοητεύσουν και λένε ότι σ' ακούνε? Και αν όλοι είναι Νο 1, ποιος είναι Νο 2, Νο 3, Νο 4..? Να μας το πεις αυτό σας παρακαλώ γιατί εμείς δεν θέλουμε να ακούμε κάποιον ο οποίος είναι Νο 5 σαν τα μακαρόνια που βάζουμε στο παστίτσιο.
Σε μας θα μάθετε όλα τα τελευταία νέα...
Μόνο που ξεχνάς να μας πεις ότι τα τελευταία νέα, τα έμαθες κι εσύ από την Ελευθερία (τοπικά στη Λάρισα) και τις υπόλοιπες εφημερίδες (Εθνικά και Διεθνή), που ευτυχώς κυκλοφορούν και μπορείς να ενημερώνεις τον κόσμο, ο οποίος προφανώς δεν ξέρει να διαβάζει, ή ξέχασε τα γυαλιά στο αυτοκίνητο. Επίσης για πες μας πως είναι δυνατόν τα τελευταία νέα να τα έλεγε χθες η τηλεόραση? Μη μου πεις ότι παρακολουθείς τα δελτία ειδήσεων στην TV και έρχεσαι την άλλη μέρα εσύ καλός και διαλεγμένος και μας το παίζεις δημοσιογράφος? Ε άσε να κάνουμε κι εμείς τίποτα, μη μας καλομαθαίνεις. Δεν μας αφήνεις να διαβάσουμε εφημερίδες, δεν μας αφήνεις να δούμε τηλεόραση. Τα κάνεις εσύ πριν από μας για μας και έρχεσαι και τα λες όλα χαρτί και καλαμάρι! Κερατούκλι είσαι και μαρτυριάρης! Ευτυχώς υπάρχει και το internet κλεφτοκοτά μου και δεν σε παίρνει κανείς χαμπάρι τώρα τελευταία!Εμείς παίζουμε την καλύτερη μουσική...
Α, ώστε έτσι? Και πια είναι η καλύτερη μουσική...όταν για σένα είναι ο Τερλέγκας, για τον άλλο οι U2 και για τον επόμενο ο Κραουνάκης? Ή μήπως είσαι από αυτούς που λένε ότι παίζουν μόνο ποιοτική μουσική? Σιγά μεγάλε γιατί βαρυστομαχιάσαμε από την πολύ ποιότητα και δεν θα μπορέσουμε το βράδυ να χτυπήσουμε κανένα 2κιλο κεμπάπ. Και αφού εσύ παίζεις την καλύτερη μουσική, κλαψ κλαψ, εμείς τι να παίξουμε? Γιατί μας αφήνεις να παίζουμε χάλια μουσική, γιατί μας εκθέτεις στους λίγους ακροατές που έχουμε (αφού εσύ είσαι Νο 1), γιατί δεν αφήνεις λίγη από την καλή μουσική που έχεις και σε μας, γιατί μας αφήνεις να ζούμε με την κατακραυγή του κόσμου ότι είμαστε εμπορικοί ενώ εσύ πήρες όλη την ποιότητα μόνο για πάρτι σου? Αχ, άκαρδε, μας άφησες να παίζουμε Jennifer Lopez, Shakira, Βίσση και Ρέμο, ενώ εσύ μεταδίδεις Δήμητρα Γαλάνη, Λουδοβίκο των Ανωγείων και μουσική από τους πρόποδες του μακρινού Νεπάλ που μόνο εσύ εξασφάλισες από έναν γιδοβοσκό Νεπαλιανό ξάδερφο για τις ανάγκες της εκπομπής.
Πάμε για διαφημίσεις και επιστρέφουμε... μη φύγει κανείς...
Συγνώμη κύριε παραγωγέ του ραδιοφώνου εγώ να πάω για κατούρημα? Ο πατέρας πρέπει να πάει για δουλειά, ή μάνα για ψώνια και το παιδί στο σχολείο. Πες μας σε παρακαλώ πόση ώρα θα διαρκέσουν οι διαφημίσεις γιατί σ' αυτό το σπίτι το έχουμε ρίξει όλοι στο σορολόπ και δεν φεύγει κανείς μέχρι να επιστρέψετε εσείς από τις διαφημίσεις. Και δεν μου λέτε, όταν λέτε "πάμε για διαφημίσεις", είναι όπως το "πάμε στην Πλαταμώνα για ξεκαλοκαιριό"?
Η εκπομπή ήταν μια προσφορά...
Το βουλκανιζατέρ ο Βάγγος, τα κουλουράκια Σούλα, το καροσερί Τσάκας και το ουζερί Στραπατσάδα ήταν μαζί μας στην σημερινή εκπομπή και σας πρόσφεραν εκτός από τα τραγούδια και πολλά δώρα όπως το ρεκτιφιέ του αυτοκίνητου σας, μισό κιλό κουλούρια, μια ρεζέρβα και μια μερίδα σουπιές με σπανάκι. Τα ξαναλέμε αύριο με μια άλλη εκπομπή που θα είναι προσφορά, από τις μεταφορές Γρηγόρης ο γρήγορος και δώρο μια μετακόμιση που μόνο η δικιά μας εκπομπή μπορεί να προσφέρει. Μείνετε στον σταθμό μας γιατί ακολουθεί ο Ηλίας ο 'δωνης (Γαρδούμπας είναι το επίθετο του), που θα σας πει άλλες αφιερώσεις, με καινούρια ονόματα, αφού θα πάρει μπροστά του τον τηλεφωνικό κατάλογο της 'ρτας. Τελειώνουμε με το τραγουδάκι "γιατί δεν με θες κυρά μου επειδή είμαι ψαράς" που ζήτησε ο Χρήστος από το Τζουρμακλή και το αφιερώνει με όλη την σημασία των στίχων στην Ελένη από το Διακοφτό...ουάουυυυ...stay tuned!!!
ΠΗΓΗ: vailas.pblogs.gr/



"Εδώ Ράδιο ΠΟΥΦ!..." Sun March 18 2007 11:33 pm

"Τω καιρώ εκείνω", ήμουνα πέντε έξι χρονώ, τότε που αποχτήσαμε, πρώτοι στο χωριό, ραδιόφωνο, Grunding η μάρκα του, κάτι σαν σημερινή mercedes και βάλε. Θυμάμαι που τον πρώτο καιρό μαζευόταν όλο το χωριό στην αυλή μας να ακούσει ειδήσεις για την Κύπρο (η ιστορία βλέπεις επαναλαμβάνεται) και βέβαια τραγούδια. Κι όταν κάποιος αυθόρμητα "συγκαθούσε", το έστηναν στο χορό, οπότε η αυλή μας έδρεπε δόξες. Η γιαγιά όμως μάλωνε τον παππού που προσκαλούσε τον κόσμο και μας χασομερούσαν από τις δουλειές, εκτός από τα λουκούμια που μας έτρωγαν. Μου έκανε εντύπωση που οι "ειδήμονες" αποφαίνονταν συχνά πως κάποιο συγκρότημα έπαιζε ζωντανά. Ακόμη και η μάνα μου κάθε πρωί, όταν μετά τη γυμναστική η ΕΙΡ έβαζε δημοτικά τραγούδια, έλεγε με σιγουριά ότι "ξυπνήσαν οι ανθρώποι πρωί πρωί και πήγαν στο σταθμό να παίξουν για μας". Γνώριζε μάλιστα και το κλαρίνο του Καρακώστα! Εμείς πιτσιρίκια, ψάχναμε μέσα από το πλέγμα τις πισινής όψης μπας και δούμε τους εκφωνητές ή τους τραγουδιστές. Δηλαδή μόνο σανό δεν το ταΐσαμε το εκλεκτό μας "έπιπλο". Εννοείται πως η μεγαλύτερη δυσφορία στο σπίτι προερχόταν από το ξελίγωμα της μπαταρίας. 'σε που στις εκλογές γράφαμε μέχρι το πρωί πάνω σε χαρτοσακούλες τα αποτελέσματα και τρελαινόμασταν στις προσθέσεις και εκτιμήσεις : "Έλαβον: ΕΡΕ.. " μέχρι που ο πατέρας με αόριστο βρισίδι το έκλεινε αφού η παράταξή του συνήθως την είχε πατήσει. Αργότερα απόχτησαν πολλοί συγχωριανοί μας ραδιόφωνο και οι πιο μερακλήδες, πέρα από τις μεγαλόστομες πενεψιές, το μετέφεραν κιόλας στο χωράφι. Ο Τάσος ο Κακλιάς , μια μέρα ολόκληρη παιδευόταν να στήσει την κεραία στην αγκορτσιά και δεν κατάφερνε να φύγουν τα παράσιτα. Εδώ που τα λέμε, εκείνα τα παράσιτα των βραχέων δεν υποφέρονταν τα άτιμα. Τακτικά είχε θέατρο κι όλη η οικογένεια άκουγε κατανυκτικά. Σε μερικές μάλιστα σκηνές κλαίγαμε ομαδικά. Μια φορά μάλιστα ο πατέρας -πάντοτε αυστηρός στα ήθη και στις επιλογές του- δεν μας άφησε να πάμε σινεμά στο καφενείο του χωριού για να μη δούμε τις ξεβράκωτες, αλλά κι επειδή στο θέατρο του ραδιοφώνου έπαιζαν ο Μινωτής με την Παξινού και τον Κωτσόπουλο διδακτικά και σεμνά έργα. Μα και την Κυριακή το απόγευμα οργίαζε η φαντασία μας από τις περιγραφές των αγώνων ποδοσφαίρου. Ο Νεστορίδης ήταν ημίθεος. Ο γείτονάς μας ο Τάκης της Αλέκαινας το πέταξε από το παράθυρο κοτζάμ ραδιόφωνο όταν ο Ολυμπιακός έφαγε γκολ στο τελευταίο λεπτό! Εκείνη την εποχή άρχισαν και οι μουσικές εκπομπές από τις εταιρείες δίσκων με την Κολούμπια να έχει σαν σήμα τη "συννεφιασμένη Κυριακή" και η Οντεόν τους "γλάρους". Χορτάσαμε τραγούδια θεέ μου! όταν μάλιστα βγήκαν τα τρανζιστοράκια, ήταν αξεσουάρ νεοπλουτισμού και μαγκιάς να το κουβαλάς μαζί σου. Έβγαζες γκόμενα, που λένε. Μαθητές λυκείου είχαμε την τύχη ένας συμμαθητής μας, ο Τάκης ο Κανούτας, να φτιάξει μόνος του έναν πειρατικό σταθμό που εμείς του δώσαμε το όνομα "Ράδιο πουφ", γιατί συχνά έσβηνε από μόνος του. Εκεί κάναμε κι εμείς ντεμπούτο με ένα πικάπ 45 στροφών και επτά δίσκους, τρεις με ξένα και τέσσερις με λαϊκά. Τότε νομίζαμε ότι κάναμε τόσο σπουδαίο πράγμα, σαν να είχαμε πατήσει στο φεγγάρι. Έπαρση φοβερή σου λέω, άσε που μας άκουγαν και τα κορίτσια του Θηλέων. Κατά τη διάρκεια της χούντας, τα βράδια συνήθως, κλείναμε καλά το δωμάτιο και ακούγαμε Παρίσι, Μόσχα, Ντόυτσε Βέλε να λένε για τα εσωτερικά μας και πάντα ξεκινούσαν με τραγούδια του Θεοδωράκη. "Σώπα όπου να'ναι θα σημάνουν κι οι καμπάνες", το "γελαστό παιδί" κι άλλα αγωνιστικά που τα μαθαίναμε στο πι και φι. Σιγά - σιγά εμφανίστηκαν και κάποιοι παραγωγοί μουσικών εκπομπών, πού, ανάμεσα στα τραγούδια, έλεγαν και δυο έξυπνα πράγματα. Και όχι μόνον. Ήταν θύλακες αντίστασης κόντρα στον ευτελισμό της ποιότητας τουλάχιστον των τραγουδιών. Όσο για τις φιγούρες που κρύβονταν πεισματικά πίσω από τα ηχεία του ραδιοφώνου και μιλούσαν παθιάρικα, είχα την εντύπωση ότι ήταν όμορφοι άνθρωποι όσο κι η φωνή τους. Κι όταν αργότερα γνώρισα από κοντά κάποιους απ' αυτούς, δεν είχα πέσει έξω. Εκείνη μάλιστα η Ρενάτα ήταν πιο όμορφη. Όλους αυτούς τους έψησε το ραδιόφωνο κι η αγάπη των ακροατών. Χρειάζεται περίσσια τέχνη, να μην πω σπονδή στην επικοινωνία, για να ακούγεσαι ευχάριστα από το ραδιόφωνο. Έστησαν υποθήκες για ποιότητα και συνέχεια. Αντιστέκονται στην παρακμή. Ηθελαν να παράγουν πολιτισμό και το κατάφερναν! Γι' αυτό και τους αγάπησαν αμέσως οι μαθητές του λυκείου Σκύδρας, που είχαν την τύχη να τους γνωρίσουν από κοντά. Ήταν η αχτύπητη ομάδα με τον Παπαστεφάνου, τον Κουτζουράδη, τον Μονεμβασίτη, τον Καβακόπουλο και βέβαια την Ρενάτα μας σε ένα εκλεκτό σεμινάριο που οργάνωσε η ΝΕΛΕ Πέλλας. Να είναι όλοι τους καλά. Εξ αιτίας τους έγινα καλύτερος. Τους ευχαριστώ.
Χρήστος Σαμαντάς, - Εδεσσα, Δεκέμβρης 2003


Radio Marconi: Το Ραδιόφωνο και Εγώ, ως μέσο εκπομπής Fri January 11 2008 1:05 am

Ανακαλύψαμε το "Radio Marconi" μιά ακόμη πραγματικά αληθινή "ερασιτεχνική εκπομπή" και φυσικά την περνάμε αναμετάδοση...
ΜΑΓΕΥΤΙΚΑ όταν για πρώτη φορά βρέθηκα απέναντι σε πειρατικό σταθμό. Πήγαινα στην Δευτέρα Γυμνασίου τότε, στο σπίτι του φίλου μου του Σάκη του «Ράδιο Τζίνι» που τον πομπό του τον είχε προμηθεύσει ένας ξάδερφος του από την Πάτρα. Ήταν πιο μπροστά αυτοί αλλά και εμείς βάλαμε τα δυνατά μας να τους φτάσουμε!
ΑΜΕΣΩΣ έκανα μια καταγραφή των περιουσιακών μου στοιχείων (κάθε καλοκαίρι δούλευα σε ...οικοδομή για χαρτζιλίκι) και έδωσα μια λίστα στη μητέρα μου με εξαρτήματα που έπρεπε να αγοράσει στην επόμενη επίσκεψή της στην Αθήνα. Όταν επιτέλους το ταξίδι ολοκληρώθηκε, δεν πίστευα ότι κρατούσα και είχα αρχίσει να ξετυλίγω με λαχτάρα το πακέτο που έγραφε απ’ έξω "Ράδιο Κατουμάς". Επιτέλους είχα τα πρώτα μου ηλεκτρονικά εξαρτήματα! Κρατούσα στα χέρια μου ευλαβικά μια 807 (λυχνία) και την κοιτούσα κατάματα, σχεδόν ξεδιάντροπα και ανυπόμονα για τις μοναδικές στιγμές που θα περνούσα από τις επόμενες ώρες μαζί της.
ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΤΗΚΕ ένας φίλος λαμαριντζής που μου έφτιαξε ένα σασί κάπως... χοντροκομμένο, αφού συνήθως έφτιαχνε κάγκελα για μπαλκόνια! Τα εξαρτήματα τοποθετήθηκαν, έγινε ο τελευταίος έλεγχος, έκανα τον σταυρό μου γιατί ο κίνδυνος ανατίναξης λόγω λάθος σύνδεσης ήταν πολύ μεγάλος, απομακρύνθηκα όσο μπορούσα, είχα ήδη πατήσει το ΟΝ και έβαλα το μακρύ καλώδιο στη πρίζα. Η καρδιά μου χτυπούσε ανεξέλεγκτα. Ένα σωρό σκέψεις βασάνιζαν το μυαλό μου. Θα ανατιναχτεί, κάποιο εξάρτημα τώρα θα πάρει φωτιά, δεν θα δουλέψει, ...αφού με έπιασε πονοκέφαλος! Όταν δεν ακούστηκε ΜΠΑΜ, έκανα ένα γρήγορο οπτικό και οσφρητικό έλεγχο για την κατάσταση των υλικών και αφού βεβαιώθηκα ότι ξεπεράστηκαν οι εφιάλτες μου, άνοιξα το ραδιόφωνο και το άφησα να ξεφυσά σε μια κενή συχνότητα, κοντά στην δεξιά άκρη στη μπάντα των μεσαίων κυμάτων. Θυμάμαι τότε να υπάρχουν οι σταθμοί του Πύργου, της Αμαλιάδας, του Μεσολογγίου και 2-3 κρατικούς. Γυρίζοντας τον μεταβλητό πυκνωτή, ένας γλυκός ανεπαίσθητος βόμβος ήρθε και κάθισε στη φασαριόζικη συχνότητα. Πάτησα το play στο κασετόφωνο και η φωνή του Σπύρου Ζαγοραίου ακούστηκε καμπάνα! Σύνδεσα το μικρόφωνο, γύρισα το ποντεσιόμετρο και είπα: «Φου-φου, Ένα-δύο, ένα-δύο, είναι το Radio Marconi και ο Πύργος Ηλείας». Ναι τα κατάφερα, ήταν γεγονός. ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ.

ΛΑΧΤΑΡΩΝΤΑΣ γυρνούσα κάθε μέρα από το σχολείο για να παίξω με το καινούργιο μου παιγνίδι. Έπαιρνα τηλέφωνο το φίλο μου τον Ράδιο Τζίνι που έμενε στην άλλη πλευρά της πόλης και συντονίζαμε τα μηχανήματά μας με στόχο να βγάλουμε στον αέρα το δυνατότερο σήμα.
ΗΡΘΕ το καλοκαίρι και πήρα το μηχάνημα μαζί μου, στον παππού μου στην Κυπαρισσία. Έστησα μια μεγάλη κεραία στο απέναντι κυπαρίσσι! (είχε και αναρρίχηση το hobby!), άνοιξα το ράδιο και διαπίστωσα ότι έκπεμπε και άλλος ραδιοπειρατής ...ο Σάκης ο DNA, που έβαζε για σήμα το Model των Craftwork (για την εποχή που εμείς παίζαμε Ζαγοραίο ήταν πρωτοπορία). Επικοινωνήσαμε στον αέρα, του έδωσα κωδικοποιημένα το μέρος που βρισκόμουν και μετά από μισή ώρα είδα ένα τυπάκο με ένα ραδιόφωνο στο χέρι να μου χτυπά την πόρτα και να μου συστήνεται. Είναι ωραίο να βρίσκεις συνομήλικους που να έχουν την ίδια ...παράνομη τρέλα. Γίναμε καλοί φίλοι. Τα επόμενα χρόνια, κάθε χειμώνα, τα λέγαμε στον αέρα σε ανοικτή επικοινωνία από Πύργο και κάθε καλοκαίρι από κοντά, στην Κυπαρισσία μαζί με την Μαίρη την Παράνομη από το Καλονερό και δύο παιδιά από τη Σπηλιά και τα Φιλιατρά.
ΗΜΟΥΝ δοσμένος στη ...πειρατεία με πάθος. Πολύ αργότερα και άλλα παιδιά μπήκαν στο κόλπο. Όταν οι συνομήλικοι μου έβγαιναν για καφέ στη πλατεία εγώ κλεινόμουν στο καμαράκι και σκάλιζα το μηχάνημά μου. Όταν οι άλλοι ραδιοπειρατές διεύρυναν την κοινωνική τους ζωή με νέες (... γυναικείες) γνωριμίες μέσω του ραδιοφώνου, εγώ χαλβάδιαζα μια 4-400 (την έβγαλα και φωτογραφία) και φανταζόμουν τη στιγμή που θα της άναβα τα νήματα! (μην ανησυχείτε, εκ του αποτελέσματος η ζωή μου είχε ...φυσιολογική εξέλιξη!)
ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΣ σχεδόν κάθε βράδυ στο μοναχικό καμαράκι της ταράτσας, παρέα με τη μπλε ακτινοβολία των πυρακτωμένων νημάτων από τις λυχνίες, συνομιλούσα με όλη την Ελλάδα. Για εμάς τους μυημένος, το μυστικό ήταν ότι πειράζαμε τα ραδιόφωνα ώστε να πιάνουν έξω από τις προ-ρυθμισμένες συχνότητες. Ήταν το δικό μας MySpace.com, όπου κάθε βράδυ γινόταν party. Το παράδοξο τα βράδια με την ιονόσφαιρα είναι ότι τα κύματα αντανακλώνται με αποτέλεσμα να υπερπηδούνται φυσικά εμπόδια και να συνομιλούμε με Κρήτη ή Αλεξανδρούπολη. "Break-Break" και "σε ακούω 4 στα 5", ήταν οι πιο δημοφιλείς εκφράσεις.

ΕΧΑΣΑ την πρωτιά στα Μεσαία αλλά ήμουν ο πρώτος που έκπεμψε στα FM (και ακουγόταν πάνω από εκατό μέτρα), καλύπτοντας Πύργο και με καλό δέκτη Κυπαρισσία και Ζάκυνθο. Το σχολείο τελείωσε και λόγω σπουδών μόνο τα καλοκαίρια άναβα πλέον τα νήματα. Ο φίλος Φώντας ο 5-44 ήταν ο πρώτος στον Πύργο που έκανε συστηματικές εκπομπές ενώ εγώ, ο Μάκης ο 3-45 περιστασιακά και μόνο τα καλοκαίρια.
ΗΜΑΣΤΑΝ μικροί και άπειροι στις κατασκευές και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα (όσο καλή διάθεση και να είχαμε) να γίνονται παρεμβολές. (Δεν θα ξεχάσω την εποχή των εκπομπών στα μεσαία, όταν η μητέρα μου παραξενευμένη με φώναξε να ακούσω την ηλεκτρική κουζίνα να παίζει την μουσική που έκπεμπα!!!) Υπήρξε κάποια στιγμή ένα αρνητικό δημοσίευμα από μια τοπική εφημερίδα για τις παρεμβολές των ραδιοπειρατών και ακολούθησε μεταξύ μας αλληλογραφία. Αποφασίσαμε λοιπόν να ενημερώσουμε τον κόσμο με μια αφισοκόλληση σε μέγεθος σελίδας Α4! Η περιπέτεια ξεκίνησε από το πρωί, όταν με τον Φώντα παίρνοντας όλες τις προφυλάξεις (μόνο καπέλο, γυαλιά και μουστάκι δεν βάλαμε) επιβιβαστήκαμε στο τραίνο παριστάνοντας τους άγνωστους, καθίσαμε σε διαφορετικά βαγόνια αφού γνωρίζαμε ότι υπήρχε από την αστυνομία σχέδιο για την πάταξη του φαινόμενου και γνωρίζαμε το άτομο που μας είχε πλησιάσει για να μας ...ψαρεύει. Το τραίνο μας κατέβασε στην Πάτρα όπου φωτοτυπήσαμε 500 αντίτυπα (...πάει το χαρτζιλίκι μας!) μιας ανακοίνωσης που είχε δακτυλογραφήσει ο Φώντας και το συνυπογράφαμε 5-6 ακόμη. Οδηγίες για τον τρόπο αφισοκόλλησης (κόλλα, κουβά, βούρτσα) μας έδωσε ένας φίλος... έμπειρος από τη ΚΝΕ! Έπεσε πολύ γέλιο εκείνο το βράδυ. Νοιώθαμε βουτηγμένοι ως το λαιμό στη παρανομία και η πραγματικότητα ήταν κάπου εκεί κοντά, στην επόμενη γωνία, στο αστυνομικό τμήμα. Ευτυχώς δεν την τρακάραμε εκείνο το βράδυ και το όλο εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία, αφού ακόμα και η μητέρα μου το επόμενο πρωί όταν γύρισε από τον κυρ Θανάση τον μπακάλη, μου ανακοίνωσε ότι οι ραδιοπειρατές είχαν κολλήσει κάποιο χαρτί έξω από το μαγαζί του (που να ήξερε για το γιόκα της!). Νοιώσαμε ότι κάτι κάναμε, αναγνωρίζοντας τα προβλήματα που δημιουργούμε, υποσχόμενοι να τα διορθώσουμε και θέτοντας το θέμα της ελεύθερης ραδιοφωνίας (...αργότερα διαπίστωσα ότι την ίδια λογική χρησιμοποιούν οι εταιρίες στην υποστήριξη των πελατών τους!)
ΖΟΥΣΑ στην Αθήνα όταν έγινε ελεύθερο το ραδιόφωνο. Έζησα τους αγώνες και την αγωνία των δημοσιογράφων του 9.84 όταν η αστυνομία ήταν απ’ έξω και έτοιμη να μπουκάρει και συμμετείχα (...από το ραδιόφωνο) στο party που έκανε ο SKY 100.4. Αν ήμουν στην πόλη μου, είμαι σίγουρος ότι τώρα θα ήμουν ραδιοφωνατζής!
ΣΑΡΑΝΤΑ και κάτι έστρεψα το βλέμμα μου πίσω στo χρόνο και πάγωσε! Είδε το top 10 που ανάρτησε το μυαλό μου σε χρόνο ρεκόρ για τις "Συνήθειες Με Την Μεγαλύτερη Επισκεψημότητα". Το ΣΠΙΤΙ-ΔΟΥΛΕΙΑ-ΣΠΙΤΙ ήταν στο Νο1 με ποσοστό 83,9%. Τα έβαλα με τον εαυτό μου γιατί άφησα το μπουκαλάκι με το άρωμα του χρόνου ανοικτό...
ΑΝΤΕΔΡΑΣΑ, λίγο αργά αλλά αντέδρασα. Παλιά είχα χρόνο αλλά δεν είχα χρήματα, τώρα έχω χρήματα αλλά δεν έχω χρόνο. (Φαντάζομαι ότι αυτό θα το έχετε αντιμετωπίσει όλοι οι συνομοιλικοί μου!). Σαν πρώτο βήμα, μπήκα σε ένα μαγαζί ηλεκτρονικών με καταναλωτική μανία, αγόρασα ένα ζευγάρι ασύρματους που το είχα καημό, κολλητήρι, πολύμετρο, κατσαβίδια, καλώδια, βίδες... Παράγγειλα από το Internet μερικά kit όπως ένα μικρό πομπό σύγχρονης τεχνολογίας και επιδόθηκα μανιωδώς στις κατασκευές, μπας και μειώσω το διάστημα της αποχής. Σαν δεύτερο βήμα, παραιτήθηκα από τη δουλειά μου! Βρήκα μια καινούργια με χαμηλότατο δείκτη άγχους, υψηλότατο δείκτη εργασιακής ασφάλειας και τον ίδιο σχεδόν μισθό. Γυρίζω χωρίς πονοκέφαλο στο σπίτι απολαμβάνω την οικογένειά μου και αν κάποια στιγμή νοσταλγήσω τα παλιά, εκπέμπω από το ένα δωμάτιο και ακούω τις μουσικές μου στο δίπλα, ταξιδεύοντας πίσω στα ανεπιστρεπτί χρόνια της ανεμελιάς και της αθωότητας.
ΠΗΓΗ και περισσότερες φωτογραφίες - ραδιοφωνικές ιστορίες :
http://kollase.blogspot.com

Το Ελληνικό Ερασιτεχνικό Ραδιόφωνο!